Stress en burn-out lopen op: waarom zoveel vrouwen vastlopen

Afgelopen week zat ik bij het NOBCO Symposium.
Terwijl ik luisterde naar de nieuwste inzichten over stress, rouw en burn-out, voelde ik opnieuw dat bekende knoopje in mijn maag.

Niet omdat het nieuw was,
maar omdat het zó herkenbaar is.

Wat ik dagelijks in mijn praktijk zie, werd daar opnieuw bevestigd: stress en burn-out blijven toenemen, en vooral vrouwen raken steeds vaker overbelast.
Dat raakt me—elke keer weer.
Vooral omdat ik van zo dichtbij zie wat dit doet met hun vertrouwen, energie, plezier en eigenlijk hun hele leven.

Waarom zoveel vrouwen vastlopen

Veel vrouwen zijn jarenlang blijven doorgaan. Ze zorgden voor hun gezin, partner, collega’s en ouders, terwijl ze ondertussen hun eigen grenzen steeds verder oprekten. Niet uit zwakte, maar juist uit enorme kracht.

Toch wordt die kracht vaak verward met: “Ik houd het nog wel even vol.”

Totdat het lichaam zegt: nu niet meer.

Stress ontstaat namelijk niet in één dag.
Het borrelt onder de oppervlakte, stapelt zich op en komt uiteindelijk naar boven op het moment dat je het niet meer kunt wegduwen. Dan voelt álles ineens te veel.

Herken jij dat het te veel wordt?

Misschien herken je dit:

• Je bent voortdurend moe

• Je reageert sneller emotioneel

• Je staat continu “aan”

• Je verlangt naar rust, maar weet niet hoe

• Je voelt dat er iets moet veranderen

• Je bent jezelf onderweg kwijtgeraakt

Weet dat je niet de enige bent.
En belangrijker: het is niet jouw schuld.
Het is een signaal.

Een kleine tip die veel impact heeft

Een oefening die ik veel vrouwen als eerste meegeef:
Plan elke dag één micropauze van 2 minuten waarin je niets hoeft.

Geen scrollen.
Geen lijstjes in je hoofd.
Geen productiviteit.

Gewoon even stoppen.

Twee minuten lijkt weinig, maar je zenuwstelsel herkent het als veiligheid.
En precies dáár begint herstel.

Wil je beter voor jezelf gaan zorgen?

Voel je dat het tijd is om een stap te zetten, maar weet je nog niet goed waar te beginnen?
Stuur me gerust een berichtje. Ik denk graag met je mee.

Je bent niet alleen.

Liefs,
Vivian