Altijd maar “moeten”…

Ik weet niet hoe het bij jou is, maar ik heb jarenlang geleefd met één hardnekkig stemmetje in mijn hoofd:

“Ik moet sterk zijn.”
“Ik moet doorgaan.”
“Ik mag niemand teleurstellen.”
“Ik moet het goed doen.”

En het gekke is: het voelde zó normaal. Alsof dat is hoe het hoort. Alsof ik pas goed genoeg was als ik alles onder controle had, alles geregeld, iedereen tevreden.

Herken je dit?

Dat je zoveel van jezelf vraagt, dat je nauwelijks nog voelt wat er mag?
Dat er amper ruimte is om even stil te staan, te ademen of niets te hoeven?

In mijn werk als coach zie ik dit elke week.
Vrouwen die zó veel ballen in de lucht houden — werk, gezin, relatie, vrienden — dat ze zichzelf onderweg kwijtraken.

Je hoeft niet altijd sterk te zijn

Ik ken het zelf ook maar al te goed. Als moeder, als ondernemer, als vrouw dacht ik lang dat ik alles perfect moest doen.
Altijd maar doorgaan. Altijd maar sterk zijn.

Maar ik heb geleerd dat het anders kan.
Dat ik niet alles hóef.
Dat ik ook gewoon mág:

Mág rusten.
Mág twijfelen.
Mág voelen.
Mág mild zijn voor mezelf.

Wat een verschil dat maakt. Het geeft lucht. Ruimte.

De verandering die ik zie bij vrouwen

In het begin hoor ik vaak:

“Ik weet niet meer wat ik zélf wil.”
“Ik voel me zó verantwoordelijk voor alles en iedereen.”

Maar stap voor stap ontstaat er iets anders.
Zachter. Eerlijker. Vrijer.

En dat begint bij bewustwording. Want veel van dat “moeten” heeft een oorsprong.

Waar komt dat moeten vandaan?

Misschien herken je dit:

Je kreeg vooral aandacht als je presteerde.
Je voelde je verantwoordelijk voor de sfeer thuis.
Je hebt geleerd flink te zijn en emoties in te slikken.

Dan is het niet vreemd dat je bent gaan geloven:

“Als ik maar hard genoeg mijn best doe, dan ben ik oké.”

Maar weet je?
Dat hóef je niet meer te geloven.

Je bent oké. Gewoon zoals je bent.
En ja — het mag anders.

Wat als jij de lat eens laat zakken?

Wat zou er gebeuren als je:

jezelf toestaat om fouten te maken?
even niet weet hoe het moet?
gaat voelen in plaats van presteren?

Dat is geen zwakte.
Dat is groei.

Groei begint met stilstaan. Met jezelf vragen stellen. Met kijken naar wat jij écht nodig hebt.
En soms… door er met iemand over te praten.

Herken je jezelf hierin?

Misschien voel jij ook die constante druk om alles goed te doen.
Dat stemmetje dat zegt dat je niet mag falen.
Dat je er altijd voor anderen moet zijn, terwijl jij zelf eigenlijk op bent.

Als dat zo is, weet dan: je bent niet alleen.
En het hoeft niet zo te blijven.

Soms helpt het al om woorden te geven aan wat je voelt.
Om te merken: ik ben niet zwak.